‘Kan een glimlach de wereld redden?’
Eelke over zijn dochter Valentina (4) en de wereld om hen heen.
Eelke: ‘Mijn dochter Valentina geeft mij wat ik meer mensen gun. Ik ben veel meer in het moment aanwezig dan vroeger. Het leven is in het hier en nu. Met Valentina vertraag ik. Het kan niet anders. Die vertraging zorgt ervoor dat ik andere dingen meemaak en ervaar dan voor haar geboorte.
Op dit moment vallen gezinnen zoals wij buiten bepaalde hokjes. Ik voel me vaak op een eiland zitten. Wij krijgen goede zorg van specialisten. Bijvoorbeeld van Odion of van de kinderarts in het ziekenhuis. Maar op ons eiland moeten wij zelf de dingen bevechten die ook voor ons belangrijk zijn. Ik merk soms wantrouwen, terwijl ik niet in die hoek gezet wil worden.
Ik zie dat mensen weggaan van lijden. Als ik met mijn groep vrienden om de tafel zit, gaat het niet over lastige onderwerpen. Dat zijn we niet gewend. We vinden het pijnlijk om het zelf in de ogen te zien.
Maar ik ben ook heel dankbaar. Wat ik meemaak met Valentina geeft enorme diepte aan mijn zijn. Valentina is een cadeau. In alle opzichten. Ze brengt mij naar mijn onmacht, naar pijn. Net zo goed brengt ze mij naar de lichte kant van het leven als ik met haar ben.
Als ik met Valentina in de supermarkt loop, zie ik de grootste chagrijn met een glimlach de deur uitgaan. Dat komt omdat Valentina die lach heeft ontlokt. Dat is voor mij in het klein wat we ook in het groot kunnen brengen. Als we het maar willen zien.
Ik hoop dan ook dat in de toekomst zorgverleners, ouders en gemeente beter samenwerken ten behoeve van het persoonlijke welzijn van al die mensen die op hun eilandjes zitten. Dat is misschien idealistisch. Maar niet onmogelijk.
Er lopen veel ouders naar binnen en buiten bij organisaties als Odion. Al die ouders hebben heel veel ervaring in de zorg voor hun kind.
De ouders zijn allemaal een kans voor de (zorg)wereld om iets anders te tonen. We bieden een alternatief aan. Bij ons zit de toekomst. Als we dit in de vertraging aangaan en niet in de ratrace waar we nu zitten, dan komt er een humane verandering. Daar is geen plek voor wantrouwen, maar voor elkaar. Daar geloof ik in.’
–> Lees ook het verhaal van Valentina’s moeder
Heb jij een vraag?
Vraag een gesprek bij ons aan om te kijken wat het beste bij jou past. Stuur ons een bericht!
